حكايت روزهايي نه چندان دور.......

حكايت شيرين بوسه ، بوسه اي به گرمي تركش به داغي سوزش

                      از كمان دو ابرو كه پيوستگي اش را مديون رد قناسه بود.

از تن وتانك ،از رد شني بر روي پيكر لاله ها. از تماميت ايمان

       گرچه صداي گلوله هاي سربي فراوان است،

             ولي گوش كن  صداي بال فرشته ها را مي توان شنيد.

سرزمين معراج شقايق ها .بي رحمي است بريدن سر لاله ها،اما اينجا يعني رسيدن و كسي براي ماندن نيامده است.

صداي تيرخلاص تار و پود ذهن را شكنجه مي دهد،

   شبهاي عمليات خورشيد حكمراني مي كند،شب هاي عمليات شب هاي آفتابي است.

ستاره اي بود كه وسط ميدان مين مي درخشيد دلم نيامد پا رويش گذارم،ولي پاهايم را گرفت و روي سينه اش گذاشت.چقدر مي سوزد،از گرمايش وجودم سوخت،رد شدم اما چشمهايم بر عظمتش باراني شده بود،سخت است بخواهي بگذري آن هم از چيزي كه روزگاري به آن عشق مي ورزيدي؛

بازار شفاعت گرم است،بازار(حلالم كن برادر)... (ميروي و گريه مي آيد مرا)

و چقدر حيف كه از آن تنها زخمي مانده تا يادت نرود كجايي...

چقدردلم هواي رمل هاي فكه را كرده است ...

چقدرياد مجنون دارد اين دلم،ياد تنها ترين جزيره عالم،ياد هورها و ني ها،چقدر زمزمه ها اينجا زياد است،چقدر سينه هاي پاره كه منتظرند تا ني نامه هايشان خوانده شود.
(بيا اي دل از اينجا پر بگيريم) چقدر بوي گل مي دهد روزهايم اما حيف كه گل ها رفته اند.

ديروز باغباني را ديدم كه در فراغ گل هايش زار مي زد،ياد گردان كميل افتادم،حبيب،عمار

و يك لشكر پر از لاله ...

ديگر بس است،يادها هجوم آورده اند ...........

دلم تنگ است

دلم براي شلمچه تنگ شده

باز دلم هواي شلمچه كرده است

باز از فرسنگها بوي عطر خاكريزش مستم مي كند

باز سوزه جانسوز غروبش در گلويم مي پيچد

ديگر خودم هم خسته شدم

رنگ وبوی اين جا با شهرمان خيلي تفاوت دارد

آري از شهري مي گويم كه در آنجا همه براي خود مي جنگند وكسي ديگر رنگ شهدا را ندارد

همين كه آرام آرام با زندگي روزمره دست اخوت مي دهم نمي دانم چه مي شود؟؟

هرروز بيشتر و بيشتر فاصله بين من و اين همه خوبي مي افتد

دلم تنگ مناجات شهدا را كرده است

دلم تنگ با خدا بودن را كرده است

از دنيا رها شدن

دلم تنگ آن نمازهاي شلمچه كه ابتدايش بر زمين و انتهايش در بهشت بوده، شده است

                         آري بگذار اينجا ديگر عقده دل را باز كنم

از ناله هاي دل مادران شهيد بگويم كه در كنار قبرهاي فرزندانشان مي سرايند

و آنهايي هم كه نام و نشاني از فرزندانشان ندارندو كنار شهدايي نجوا دارند كه ما آنها را گمنام مي خوانيم

حال آنكه ما خود گمناميم وآنها بايد نشاني از ما بيابند.....

از عقده هاي دل بسيجي هايي بگويم كه نامردي روزگار آنها را پير كرده است.

دلم تنگ است

دلم تنگ آن بوي خوش پيراهن يوسف را دارد كه در شلمچه در حال وزيدن است و ارمغاني براي دل يعقوب صفت من دارد

دلم براي آمدن او تنگ است

او كه آمدنش مي تواند همه اين دل تنگي ها را به اتمام برساند

آري اي كاش اين دل تنگي ها روزي بسر آيد..........

والشمس كه بي روي تو حيرانم

                   والفجر كه بي وصل تو در بحرانم

                                    والليل كه بي موي تو روزم تاريك

                                                          والعصر كه بي عشق تو در خسرانم

( اللهم عجل لوليك الفرج )

زندگي زيباست ، اما شهادت از آن زيباتر است

سلامت تن زيباست ، اما

               پرنده عشق ، تن را قفسي مي بيند كه در باغ نهاده باشند

و مگر نه آن كه گردن ها را باريك آفريده اند تا در مقتل كربلاي عشق آسانتر بريده شوند؟

و مگر اين عاشق بي قرار را بر اين سفينه سرگردان آسماني ، كه كره زمين باشد

براي ماندن آفريده اند؟

پس اگر مقصد را نه اينجا ،

در زير اين سقفهاي دل تنگ و در پس اين پنجره هاي كوچك كه به كوچه هاي بن بست

 باز مي شوند نمي توان جست

بهتر آنكه پرونده ي  روح دل را قفس نبندد.

پس اگر مقصود پرواز است

قفس ويران بهتر.

پرستويي كه مقصد را در كوچ مي بيند از ويراني لانه اش نمي هراسد ..................

                                                   « سید شهیدان اهل قلم »