" شلمچه "

این واژه غریبی است . هم برای آنانی که می شناسندش و هوایش را نفس کشیده اند و هم برای آنان که تنها نامش را شنیده اند ...شلمچه منطقه ای است در خوزستان که مدتها در اختیار عراق بود و مردان زیادی در این منطقه جان باختند ...هنوز هم شلمچه قربانی میگرد...همین چند روز پیش سربازی روی مین رفت ...در شلمچه برای هر سرباز و رزمنده ایرانی در زمان جنگ 14  تا مین کاشته بودند ( به این عدد شک دارم ..شاید یک صفر کم دارد ! )...بمبهای خوشه ای اولین بار در اینجا آزمایش شد ..بمبهائی که در آسمان منفجر می شد و در فضائی سه برابر یک زمین فوتبال هر جنبده ای را آتش میزد و نابود می نمود ...شلمچه برای مردانش مکان مقدسی بود و هست ...خاکش را تمام رزمندگان در خانه دارند و این تلخ ترین خاطره از آن روزهاست ....تلخ ترینشان...تلخ ترین ...خاک شلمچه همیشه بوی خون گرم میدهد ...برای هر وجبش مردی جانش را فدا کرده است ..شلمچه از آن نقاط تاریخی است که هر ذره خاکش با قطره خونی رفاقت دیرینه دارد  ، نکته عجیبی است اما واقعیت دارد ، زمانی که در فکه یا سر پل ذهاب و یا فاو و حتی الم القصر بودم ، در حین یک عملیات و یا زد و خورد ساده اگر 50 شهید می دادیم ، حاج حسین عصبانی و مکدر و با حرص پشت بی سیمش فریاد می کشید : آقا جون 50 تا شهید دادیم ...50 تا ...می فهمی ؟! اما اگر در همین مقایس در شلمچه 300 نفر را از دست می دادیم . همین حاج حسین عزیز و بزرگوار پشت بی سیم نفس عمیقی می کشید و آرام می گفت : به حمدالله به خیر گذشت ، 300 نفر از بچه ها پریدند ولی ما هنوز در شلمچه هستیم ..خدا را شکر !!! انگاری که خون دادن و تکه پاره شدن برای شلمچه امری است طبیعی و قابل قبول ...نمی دانم این حس غریب از کجا آمده بود ولی یقین دارم این از ذات شلمچه می آید ...مردن برای این خاک لازم و ضروری است ...حکم است شاید !!!

این شلمچه است ...آنچه باید در باره اش بدانید ...اما حرفهای دیگری هم هست ...صاحب این قلم افتخار داشته در این خاک مدتی را بماند و زندگی کند و برایش بجنگد ...به خاطر همین است که با او دوستم و میخواهم با رفیق دیرینم که حق رفاقت را برایش به جا آورده ام سخن بگویم ...

شلمچه ..مهربانم !

بار اولی که آمدم و روی خاکت ایستادم ..زانوانم لرزید و نشستم و آقا مرتضی هم نشست کنارم و گفت : اینجا عین کربلا است ...دلم آدم میگیرد اینجا ...حتما خوانده ای زمانی که زینب قدم به کربلا گذاشت سخت دلش گرفت و بی بهانه گریه کرد و از اندوه این سرزمین شکایت نمود ..اینجا همانجاست ...

صبح زود بود که رسیدیم و هوای خنک صبحگاهی آن هم در ماه دی صورتم را نوازشمی داد . اما گرم شدم از صدای نفسهای تو ...تو همیشه همینجوری نفس می کشی ...داغدار و سنگین ...با خودم فکر میکنم دلیل گرفتگی هوای تو همین است ..بس که خودت اکسیژن را به گلوگاهت می کشی ...گلوگاه تو را سه راه مرگ نام نهادند ...سه راه مرگ ؟!!! نام غریبی است اما حقیقت دارد ...

در همان روز اول خبری را شنیدم و هیچ وقت از ذهنم جملات دقیق این خبر  بیرون نرفت :

صدام حسین از یک شرکت آمریکایی به نام« آل کولاک» در بالتیمور، بیش از 500تن ماده شیمیایی به نام « فیودی گلیکول» خریداری نموده که این ماده در صورت مخلوط شدن با اسید کلریدریک به گاز خردل تبدیل می شود.

بعدها ..شرایطی پیش آمد تا از مقابل دفتر این شرکت عبور کنم ...در کالیفرونیا ..یک تابلوی مسی با خطوط مشکی نام شرکت را به شانه داشت و درست مقابل درب چوب گردوئی اش نصبش کرده بودند ...نفهمیدم چرا ...اما داغ شدم و روی تابلویش تف کردم ( یک بار برای همیشه در زندگی ام اینقدر بی ادب بودم ) بابت همان آب دهان 700 دلار آمریکا جریمه ام کردند ...قاضی خانم دادگاه هم از من وقتی پرسید دلیل اینکارت چیست فقط نام تو به زبا آوردم : شلمچه !

می دانستم آنها حرف مرا نمی فهمند ...اما این را آن روز گفتم ...برای اینکه حالا برای تو تعریف کنم که بدانی در آنجا هم یاد تو از ذهن من بیرون نرفت ...تو در خاطراتم ابدی شدی ...رفیق ماندگاری که همیشه میشود برایت حرف زد ...گفته بودم قبلا این را برایت ! ..آن هم رو در رو :

تو تنها سرزمینی هستی که میشود با تو به صدای بلند حرف زد و منتظر شنیدن پاسخت بود ...یادت که باشد همین چند سال پیش به هوای تفحص آمدم ...غروب بود و مثل همیشه سنگین شدم و دلم گرفت و ایستادم روبروی خورشید و فریاد زدم : آهای شلمچه ! با توام ...! رفقای مرا که در آغوش خودت امانت گرفته ای بازگردان ..آمده ایم دوستانمان را از تو پس بگیریم ...کاش که تو امانت دار خوبی باشی ...

بعد نسیمی از سمت شمال تو وزیدن گرفت ..تو داشتی جواب میدادی ...اگر دیگران متهمم نکنند به جنون و خوش خیالی و خرافات ...صبح فردایش از همان سوی نسیم ...چهار شهید باز یافتیم ....خاطرت که هست بانو ! ( این را هم برای محض اطلاع دیگران بگویم که من شلمچه را همیشه بانوئی می دیدم در لباسی ارغوانی ...دامنی بلند و گیسوانی افشان اما پژمرده ...چشمانی خیس از اشگ و منتظر ...شالی به رنگ سپید با گلهای نرگس  که بر سر دارد ...زیبا و با شکوه ...اما خاکی و دل شکسته ..دلربا و فریبا ..اما خسته و اندوهگین ...شلمچه بانوی اندوه و امید بود و هست ...هزار سال مگر بگذرد تا داغ بانوی ما رنگ ببازد و شاید لبخندی به لب آورد ...شلمچه عروسی ماتم زده است که هزاران داماد شیدای خود را در کابین خون نشانده است ...عروس غمگین و دل فریبی که هیچگاه نتواند از داغ دامادان جوانش گل شادی به سینه بگیرد )

شلمچه ...جانم ...عزیزم ...!

هر که  تو را دید در همان نگاه اول دل باخت و گرفتارت شد  ...بس که ناز و عمزه ات خریدار داشت ...چشمان تو را که همه امید بود و انتظار ، دوست داشتند ...و نمی توانستند زنجیر را به پای ظریفت تاب بیاورند ...هیچ جوان ناموس پرستی نیست که دلش تحمل گرفتاری و اسارت تو را در دستان این اعراب بربری بیاورد ...اعرابی که برای خاک خودشان ارزش نمی گذارند چگونه خواهند توانست آداب احترام تو دختر سر گل و یگانه خوزستان را به جا آورند ، میدانم که از نسل این اعراب نفرین شده بیزاری ..همه اشان بوی تعفن می دهند ...قدمهایشان نحس است و نفسهایشان آلوده به گناه 1400 ساله ...اجدا اینان مگر نبودند که چهارده قرن پیش متجاوزانه به خاک پدرانمان یورش بردند ؟ اینان پلید ترین و خبیث ترین نسل تاریخ اند ....مردمی که عزیز ترین فرزندان خود را برای جهلشان و خودخواهی مضحکشان ذبح کردند ...لعنت ابدی خدا به اینان  ...

دل دادگان تو برای رهای ات از دست شوم اینان تن به آتش سپردند .
.بی هراسی ...بی هیچ شکی ..خواستند که قدمهاشان را قلم کنند ...تا هیچ متجاوز دیگری فکر دست درازی به تو بانوی عزیزمان را نداشته باشد !

عاشقانت به امید گوشه چشم تو بود که زیر گلوله ها هم لبخند می زدند ...آرزوی وصل تو محال نبود ...برای همین این همه عاشق بی اینکه هیچ چشم زخمی به هم بزنند ... برادرانه در راه تو به دامنت فرو می افتادند و در خون خود ترانه دیدار تو را می خوانند ...بانو ! در کجای دنیا سراغ داری عاشقان یک دل که اینگونه پیمان داشته باشند ..رقابت آنان برای وصل تو نبود که برای جانفشانی به درگاه تو از هم سبقت می گرفتند ...چه مردانی ...! چه مردانی ...! حق داری اینگونه به داغ مردانت بنشینی ..حق با توست بانو ! محال است دیگر مردانی اینچنین بی ادعا عاشق تو باشند و برای تو خون بدهند و بمیرند تا که تو باشی همیشه برقرار و ایستاده و مغرور و سرت را بالا بگیری به افتخار .

شلمچه ...فرشته صورت ! ..به خون نشسته !

صورتت را با خون یارانم سرخاب زدی ..گونه هایت با بدنهای گمنانم هم قبیله هایم سرخ ماندند ...و ابروان کمانی ات که رو به اروند نشانه رفته اند جای رد پای برادران من است ...راهی که بی بازگشت بود ...

تاوان زیبا ماندن تو سخت بود ...اما تحملش می کردیم ...همه می دانستیم برای داشتنت  قربانی باید داد ...برای همین جوانان خوش صورت بلند سیرت وطن ..تنها به خاطر تو بود که اینگونه بی قرار دل به تو داشتند و سر به قربانگاهت ...می دانم که دلواپسی هایت را هر روز در غروب دلگیرت می ریختی

...می دانم بیشترین بار... آسمان بر روی تو بود که می گریست ...بهار ها ...بوی علفهای تازه رسیده دشت و عطر نسیم در پیچ و تاب نخلستانها با بوی خون در هم می آمیخت و تو بغض می کردی و دل همه آنان که در روی دامن تو نشسته بودند کمی گرفت ...خودت بگو ..دلتنگیهایت که به پایان میرسد ؟

شلمچه !

با تو عهدی داشتم و قراری ...خاطرت که هست ؟

گفتم بودمت که سال آخر زندگیم ...

( خودت که آگاه به سرنوشت تمام دوستانت هستی ) صدایم کنی ..همان

گونه که همیشه ترانه های آشنائی ات را به باد می سپردی و من هر کجا که بودم این پیامها را می شنیدم و صدای تو را که حزن داشت و لحنش تلخ بود اما شیرین  می شنیدم...( بارها شده بود در سرمای ام القصر ...سلامت را می گرفتم و بلند فریاد می زدم :                          سلام بر تو ای شلمچه !

و دیگران که می پرسیدند ...می گفتم این شلمچه بود که سلام میداد با باد ..این نسیم از سوی شلمچه است ..بی ادبی است اگر جوابش را به فریاد نگوئی ..چون من میدانم که گوشهای باد در همه جای جهان سنگین است و باید با صدای بلند خطابش کنی تا بشنود !!! )

تا بیایم و دیداری با هم تازه کنیم و دستت را بگیرم و دوباره برایت خاطره آن روزها را تکرار کنم ...

شلمچه من هنوز منتظر این وعده ام ...

صدایم کن !

ژولیس سزار

امپراطور سرزمین آبهای همیشه آبی