مارَمَيْتْ اِذْرَمَيْتْ

شهيدجواد گل محمدي در 15 سالگي مسئول انجمن اسلامي هنرستان شهيد باهنر نقده بود

وقتي به جبهه جنوب اعزام شديم مداوم تكرار مي كرد خداوند مي فرمايد : تيري را كه به دشمن شليك مي كنيد خدا آن را هدايت مي كند شما فقط شليك مي كنيد. وقتي عمليات فتح المبين  شروع شد تنگه رقابيه آزاد گشت معناي سخن او را بهتر متوجه شديم.

خدايا !!

 24000 كشته و اسير و زخمي صداميان كار كيست؟ ؟؟!!

باديدن اين همه تلفات او باز آيه «مارِميت اذرميت»را تكرار مي كرد و به ما هم توصيه مي كرد

و هرگز غرورش را نديديم .

بعد از مرخصي دوباره اعزام شديم و در مرحله دوم عمليات بيت المقدس شركت كرديم

از راست ايستاده : برادر حميد راهدانه، شهيد احد فيضي، برادر موسي مرامي،

شهيد جواد گل محمدي

نشسته : برادر رحيمي، ............، برادر رضا وليان

يك روز قبل از عمليات وقتي پاتك سنگين 50 تانك زرهي دشمن را جواب داديم او بسيار مريض بود ولي پشت خاكريز جانانه دفاع مي كرد. بعد از شكست دشمن در پاتك او را به پشت جبهه جهت مداوا فرستاديم حدود ده كيلومتر به عقب برگشت و ساعاتي بعد دستور عمليات رسيد، موقع حركت من اسلحه و كوله آرپي جي  او را برداشتم و كيلومترها از پشت خاكريزها و شيارهاي پيچ در پيچ به دشمن نزديك شديم

ارتفاع خاكريزها كمتر از قد ما بود و در بعضي جاها بريدگي داشت

دشمن روي ما ديد داشت و مي ديد كه به او نزديك مي شويم

مداوم مي زد و همه جا را به آتش بسته بود

لبه خاكريزهائي كه از پشت آن حركت مي كرديم آماج رگبار سنگيني بود

خدايا !!  دشمن از حمله خبر دارد و كاملاً آماده است چگونه فتح خواهيم كرد؟!

دل به خدا سپرديم زيرا ما وسيله بوديم و رضايت او هدف ما

و تنها او ضامن پيروزي است و بس

نشسته از چپ نفر دوم برادرم رحمان ملكي نفر چهارم برادر موسي مرامي - سردار مرامي از فرمانهان دوران دفاع هستند-

درتاريكي شب پشت خاكريزي، نماز مغرب و عشا را بنا به دستور فرماندهي نشسته خوانديم تا تير نخوريم

 كسي آرام  دست بر شانه ام گذاشت و گفت : عسگر جان سلاح و كوله ام دست شماست ؟؟

او جواد گل محمدي بود !!

 خدايا اينجا كجا و او  كجا؟ او خيلي با ما فاصله داشت چگونه خود را به ما رسانده است؟ !!

سلاح اش را از من تحويل گرفت و راهي شديم ساعتي نگذشت پشت خاكريز آخر كه 100متر با دشمن فاصله داشت رسيديم و با

 دستور فرماندهي با تكبير بلند به قلب دشمن زديم

الله اكبر ! الله اكبر !!

(اگر بلندگوهايتان خاموش است روشن اش كنيد تا صداي تكبير و گلوله هاي بچه ها را بشنويد)

 ميان دو خاكريز قيچي شكل قر ار گرفتيم

دنيايي از آتش بود

 شهيد جواد گل محمدي خرداد ۱۳۶۱ - شلمچه

روي خاكريز چندين پدافند هوايي 23 ميليمتري و چندين پدافند هوايي شيليكاي چهارلول و دوشكاهاي

بي شمار و...بود كه مرتب آتش مي ريختند

 عراقي ها ساعتي مقاومت كردند اما با آتش رزمندگان و ياري خدا مجبور به فرار شدند و خاكريزها پشت سر هم فتح شدند وقتي صبح شد پشت خاكريزي با ارتفاع كم تر از قد انسان قرار داشتيم دشمن پاتك سنگيني را شروع كرد مقاومت به شدت مقاومت كردند و دشمن نتوانست خط را پس بگيرد

 علاوه بر آتش مسقيم تانك ها كه خاكريز را سوراخ مي كرد

 زمين و آسمان را به توپ و خمپاره بسته بود،

ناگهان با اصابت خمپاره اي

 محرم غفاري،

 نجفعلي شوكتي

و  جواد گل محمدي  

 شهيد جواد گل محمدي خرداد ۱۳۶۱ - شلمچه

نقش بر زمين شدند،

و به وجه الله نظركردند و به آسمان پركشيدند.

او بيمار آمد بيماري جسم اش نتوانست جلو بر بيماري خال لب يار غلبه كند

يادت هست پيرمان چه گفت :

 من به خال لب ات اي دوست گرفتار شدم

چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدم

وقتي لايق شهادت شده باشي بيماري و مسافت مانع نمي شود

معبود و محبوب خود صداي ات مي زند.

مگر نه كه فرموده است :

من طلبني وجدني،

 من وجدني عشقني،

 من عشقني عشقته،

من عشقته قتلته

 ،....

آري عزيزان شرط شهادت لياقت است

آن گاه خدا از ميان بندگان اش بهترين را برمي گزيند

 و از دروازه بهشت برين اش بندگاني را اجازه عبور مي دهد

 كه لياقت لازم پيدا كرده اند

والا خيلي ها منتظر شهادت بودند و آن جا صف بسته بودند.

يا فاطمه ! مي خواهم با تو سخن بگويم ولي نمي دانم که رويم را به کدام سو بگردانم تا تو آنجا باشي. به بقيع ، به کنار قبر پيامبر و يا به خانه ات.

و اين همه سال سرگرداني ما و اين همه گمنامي تو ، دليلي است بر عظمتت . اي سيده زنان عالم . تو آن قدر بزرگي که همه کس با چشم هاي خودبين و دنيابين نتواند ببيند،حتي محل دفن تو را .

و اين همه عصمت و حجاب و عفت در که جمع خواهد شد ، جز
دختر حبيب الله ، همسر ولي الله و مادر ثارالله !!!

يا فاطمه ! امروز سالها از رفتنت گذشته است . ولي ما حکايت تو را شنيده ام و حکايت نامردان روزگارت را که قدر امانت ندانستند و پيمان شکستند و چه بد عهداني بودند آنانکه حرمت نگذاشتند ، حريم خانه رسول را.

و مگر اينان سخن پيامبر را نشنيده بودند که : " فاطمه پاره تن من است هر که او را بيازارد ، مرا آزرده و هر که او را خشنود کند مرا خشنود کرده است . "

يا فاطمه ! قرار روزگار اينگونه برايمان خواسته است که نه از جاهلان قبل از بعثت باشيم ، نه اولين مسلمانان تاريخ ، نه الله اکبر گويان فتح مکه و نه پيمان شکنان بعد از پيغمبر. ما تابعين توييم . تابع رسول و اهل بيت. و به يقين نه قصد عهدشکني داريم و نه قصد آزرده کردن دل رسول. و خوب مي دانيم آزردن دل فاطمه ، آزردن دل پيامبر است .

يا فاطمه ! امروز روز پر گرفتن توست.

به ما نيز پرواز را بياموز که از هر سکون ، خسته ايم.

آمين...  

و تو اي شهيد...

...آرامش بگذاريد،رهايش كنيد بگذاريد با امامش تنها باشد،

اشك بريزد

و دلش بسوزد و بي تاب باشد.

راستي شما اي عاقلان!چه برداشتي از آن چهار قطعه سنگ مرمر داريد؟

وقتي چشم بر خاك امام ميدوزيد به چه فكر مي كنيد؟

چه مي فهميد؟نهايت آنكه او مرجعي بزرگ و رهبري خستگي ناپذير

براي مردمش بود

و اكنون به حكم الهي رفته است و ما در فقدانش اشك ريخته ايم

و گهگاهي براي اداي احترام دسته گلي بر مزارش مي نهيم

آري فقط همين!

اما او در كنار جسم امام روح خويش را مي نگرد كه زير خاك مدفون است.

چهار قطعه سنگ مرمر براي او خانه كعبه است.

چهار قطعه سنگ مرمر براي او حرم پيامبراست.

چهار قطعه سنگ مرمر براي او ضريح شش گوشه ابا عبدالله است،

دل سوخته زينب، پاي تاول زده رقيه است.

چهار قطعه سنگ مرمر در گوش او ترانه عشق مي خواند

. چهار قطعه سنگ مرمر براي او برگه اعزام است

قطار تهران_انديمشك است.پادگان دوكوهه است.گردان كميل است

چهار قطعه سنگ مرمر براي او جامهري حسينيه همت است

كه مهرهايش در دل شب به غارت عشق مي رفت

چهار قطعه سنگ مرمر براي او سنگرهاي تنگ و بي سقف شلمچه است،

 خاكريزهاي بيادماندني فكه است.

آري اي عقلاي قوم!آرامش بگذاريد،

بگذاريد تا مي تواند خيره خيره مزار امامش را را بنگرد و اشك بريزد،

اين كمترين اظهار عشقي است كه يك فرزند در برابر عظمت پدر

معنوي اش مي تواند به نمايش بگذارد؛

 افسوس كه شما آن چشم را نداريد تا ببينيد

اين چهار قطعه سنگ مرمر با دل خون اين بسيجي چه ميكند!

او هرگاه با گنبد طلايي امام وداع مي كند و به شهر باز مي گردد،

همان احساسي را داردكه پس از گرفتن مرخصي به شهر مي آمد و

هرگاه عزم بهشت زهرا مي كند همان احساسي دارد

 كه هنگام حركت براي شكستن خط تجهيزات بسته

و سوار بر كاميون به سمت منورهاي شهادت به پيش مي رفت.

آرامش بگذاريد،اصلا كارهايش روي حساب نيست،

آداب زيارت نمي داند كه اگر مثل شما عاقل بود جبهه نمي رفت،

اگر آداب زيارت مي دانست فقط شب هاي جمعه راهي قبرستان مي شد

 گريه كن اي دلسوخته، اي غرق ماتم،

مي دانم اگر خلاف امر نبودآنقدرسرت را به ديوار ضريح مي كوبيدي

تا چشم بر دنياي بي امام فرو بندي

اما اي پرستوي سينه سرخ امام،

تو بايد بماني با همه سختي اش همانگونه كه امام مي خواست،

اگر شما نيز نبوديد شايد امام فرمان مي داد تا در كنجي غريب مخفيانه دفن شود

 تا مبادا واعظي،

مسجدي و مدرسه اي بر مزار عاشقي حاضر گردد

كه يك عمر از مسجد و مدرسه بيزار بود؛