السلام عليك يا علي بن موسي الرضا ( ع )
دل را به دست پنجره فولاد ميدهم
اينجا براي هر دل بسته کليد هست
من از کبوتران حرم هم شنيدهام
فرصت براي بال اگر ميپريد هست
یا اباصالح ادرکنی ...
به كوره راه شب ای ماهتاب با من باش
درین مسیر پر از اضطراب با من باش
كنون كه عزم سفر دارم از دیار غروب
به شهر نور، تو ای ماهتاب با من باش
چو ذرّه در تب خورشید عشق می سوزم
بیا و در سفر آفتاب با من باش
چو ماه، نهضت نورانیم به تاریكی ست
ظفر شكوه! درین انقلاب با من باش
ز دامن فلك امشب ستاره باید چید
سپهر عشق! درین انتخاب با من باش
تو ای زلال تر از چشمه های هستی بخش
درین كویر سراسر سراب، با من باش
نیامدی كه چو پروانه سوختم ای دوست
كنون كه شمع صفت گشتم آب با من باش
التماس دعا
هرچند كه از آینه بیرنگتر است
از خاطر غنچهها دلم تنگتر است
بشكن دل بینوای ما را ای عشق
این ساز شكستهاش خوشآهنگتر است
هنگامي كه تمام دلبستگي ها را ترك مي كني و همه آن چيزي كه دوستش داري و تعلق خاطري نسبت به آنها داري رها مي كني و هياهوهايي كه همه شبانه روزت را فرا گرفته پس مي زني و ذهن را از هر آن چيزي كه مانع رسيدن به حقيقت دروني مي شود تهي مي كني و با خودت و تنها با خودت خلوت مي كني فرصت انديشيدن و غرق شدن در حقيقتهايي كه با فطرتت هماهنگ است را به دست مي آوري و اين همان است كه نام غربت بر آن نهاده ايم، غربت از همه زنجيرهاي دست و پاگير و مانع رسيدن به درون و قربت رسيدن به درون.
و اكنون بعد از گذشت سالها مي فهمم چرا بايد در هر فرصتي بار سفر بست و از جاده هاي پرپيچ و خم تنگ فنا گذشت و
در انتهاي جاده عاشقي در غروب شلمچه نظارگر آخرين تشعشعات نوراني خورشيد بود
و چشم دوخت به سرخي افق كه يادآور غروب خونين ياران به آسمان رفته است
كه سرخ سرخ در دل آسمان آبي به پرواز در آمدند،
آنگاه بغض جمع شده در شهر آلوده را با حبابهاي روان اشك
به روي خاك داغ شلمچه بريزي ......
انگار همان دیروز بود که آرام و بیتکلف، ساده و بیادعا، زیر بارش نگاههایمان رفتید و ما سوختن پروانهوارتان را به تماشا نشستیم و از شما آموختیم که:
تکلیف عشق را نمیتوان با ادعا روشن کرد
شما رفتید و برایمان به یادگار نوشتید:
باید اهل رفتن بود نه اهل سکون و سکوت
سالهاست که از دشتهای تفتیده جنوب، از خاکریزهای آغشته به خون فکه، از چزابه و دوکوهه و از غربت شبهای شلمچه، عطر عشق و ایثار و فداکاری و سوز ناله و نیایش و گریههای شبانه به گوش میرسد!
و سالهاست که شمیم عاشورائیان ، ما را نیز کربلایی کرده است.
بوي غربت بوي غريبي ........بوي عطر ياس ....
اشك و دل شكسته اينجا خريدار دارد بخوان .....
باران مي آيد
دعاي كسي كه زير باران است مستجاب است ...... بخوان ....
بخوان به نام رهایی !
بخوان به نام صاعقه در التهاب شب !
بخوان به نام ساقه ی امید در پهن دشت یاس !
بخوان به نام خالق خورشید !
به نام نامی عشق !
به اسم اعظم معشوق !
بخوان به نام نامی توحید !
بخوان براي رسيدن به نور !
" شهيدان عين حضور و شهودند "
و… تو را در مي يابند…
بخوان براي رسيدن به نور .........
شب است
سرم را بالا گرفته ام و به آسمان نگاه مي كنم
به ستاره هاي چشمك زن
ستاره ها هميشه من را به ياد تو مي اندازند.
شنيده بودم ستاره ها بعد از عمري نوراني كردن آسمان منفجر مي شوند و تكه تكه
شايد به خاطر همين ستاره ها من را به ياد تو . .
. .
زمين پر از مين بود .
چند نفر داوطلب شدند كه روي مين بروند و راه را براي بقيه باز كنند
اما قرعه به نام تو افتاد
دستت را گرفتم گفتم : نه ، تو نه
آخر تو تازه داماد شده اي !
ولي تو فقط لبخند زندي
لبخند زدي و رفتي . . .
چه لبخندي ! مثل چشمك ستاره ها زيبا بود .......
زمزمه آمدنت رسیده بود....
توآمدی درپائیزان سردی که دلهای زردمان زنگارگناه ومعصیت رابخود گرفته بود
وضمیر خاکی مان که تشنه نسیم مهربانیت بود.
توآمدی وبهاری برکویرخشک وبی حاصلمان شدی
وپس ازسالها بی نشانی
با تکه استخوانهای درهم شکسته آمدی تازیارتنامه ای شوی برلهیب سینه پردردمان
دیر نیامدی، ما تورا دیرخواندیم،
مي دانم گله مندي
اما دست وپایمان دربند دنیا بندآمده بود.
حال نگاههايمان را از شرم و حسرت پايين دوختيم و مانديم اگر از ما بپرسي چرا دروازه شهرمان ازشعر شهیدان دوبیتی ندارد چه جوابي دهيم يا اينكه
که چراشهادت باآنهمه خروش وعظمتش درشیارخاموشی ما متوقف است ؟؟؟
شرممان را درياب و از ما مپرس
که چرادیواره های شهرمان آئین معرفت رابه معصیت فراموش
کرده است؟ ازمامپرس که چرابه بهانه «الدنیامزرعة الاخرة»
درپس زرق وبرقها وتجملات وریاستها اینگونه ازدرون «تهی» گشته ایم .
ازمامپرس که چرادرشهرمان سددفاعی وخاکریزوسنگر
ودژی دربرابر تهاجمات فرهنگی یافت نمی شود؟!
ازمامپرس که چرانسل جوان امروزی روح
دینداری را سوق نمی دهد.
ازمامپرس
که غربت «چادر» چه برسرنسل امروزی انقلاب آورده است؟
ازما مپرس
که چرادغدغه های پس ازجنگمان تنها به چندگل وبوته وگیاه وبرج سازی
ومال اندوزی وزیبا سازی شهر ،خلاصه می شود؟
وماازبلورزرین استخوانهایت بهشت را زیباترببينيم
ونگاه پرحسرتمان که بوی ندامت گرفته بود
برسفینه تابوتت دوخته شد ومابرتمامی قداست وارزشهایمان
برآن تکه استخوانهای پوکیده ودرهم شکسته ات بوسه زدیم.
توآمدی وباز
دوباره بوی دل انگیزهمسنگرانت درشهرمان پیچید
وتابوت غریبت براین سیاره خاکی کعبه مقدسی شد
که ماراگرداگرد حرمت به طواف عشق ورستگاری فرامی خواند
وآنجااین توبودی که چشمهای پر معاصی
ما را لحظاتی به غنیمت گرفتی وخیال کوچه های دلمان راازبوی خاک استخوانهایت معطر کردی وباز دوباره
نسیم خوش آشنای جبهه مدهوشمان کرد ....
ما بعد از شما هيچ نكرديم!!!
لباس هاي خاكي تان را در ميدان هاي مين و لابه لاي سيم خاردارها رها كرديم،عهدمان را شكستيم و دعاي عهد را فراموش كرديم،زمان ندبه و سمات را گم كرديم.
شربت هاي صلواتي را با نسيان بر زمين ريختيم و به عطش خنديديم.
بر تصاوير نوراني تان روي ديوارهاي شهر رنگ غفلت پاشيديم و پوستر تبليغاتي نصب كرديم.
تاول شيميايي را از ياد برديم و غيرت ها را به بهايي اندك فروختيم...
عشق را به بازي گرفتيم و از خونهايتان به راحتي گذشتيم...
اما باز هم اميدي هست!!!
آري ! تا ولايت هست هنوز اميد داريم.
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
اردیبهشت 1388
اسفند 1387
دی 1387
آذر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
هدیه به روح بلند شهيدان شلمچه