برای اولین بار که در نخلستانهای نیم‏سوخته شلمچه او را دیدم، برق نگاهش دلم ‏را برد.

 محو صورت ملکوتی‏اش شده بودم و ازگذر زمان غافل; که دست‏های مهربانی برروی‏شانه‏ام سبز شد. لبخندی زد و گفت: اخوی!خدا قوت

گرمای صدا و نگاهش، تمام وجودم را گرم‏کرد. نمی‏دانم تقدیر الهی چگونه رقم خورده‏بود که بعد از آن روز، دیگر ندیدمش.

روزها و شبهای خوب خدا هم چنان‏می‏گذشت و من در حسرت دیدار دوباره یار.

دل من، در آتش فراق‏او خاکستر می شد .

وصال دوستان روزی ما نیست‏بخوان حافظ غزل‏های فراقی‏در اوج بی صبری، مصحف عظیم عشق را دربرابر دیدگان بهاری‏ام می‏نهادم و با هر آیه وکلمه، آتش درونم تبدیل به گلستان می‏شد.

« الا بذکرالله تطمئن القلوب‏  »

یکی از شبهای جمعه نورانی جبهه، درحالی که از شراب کمیل مست‏شده بودم، به‏محفل باصفای یاران پیوستم. اندیشه‏ای سبزبه جان همگان، طراوت می‏بخشید.

روحانی گردان که مظهر تقوی و آئینه‏اخلاص بود، به عنوان مجری برنامه، پیشنهادحفظ و عمل «خطبه متقین‏» را کرد و با این‏نشانه‏گیری دقیق و به جا، لبخند را میهمان‏لب‏ها کرد. و این شد که اولین جرقه انس بانهج البلاغه در دلهایمان زده شد.

دیگر تنهایی بچه‏ها با کلام مولا، عاشقانه‏ترسپری می‏شد. در مدت زمان کوتاهی، تمام‏فرازهای خطبه را در نزد تک تک سلول‏های‏مغزم به امانت‏سپردم.

تنهایی و سکوت قبل از خواب، شوق مرابرای مرور خطبه بیشترمی‏کرد و در آن شب به‏یادماندنی، این چنین‏زمزمه می‏کردم...

« امااللیل فصافون‏اقدامهم تالین لاجزاءالقرآن یرتلونه‏ترتیلا... »

نیمه شب، عشق به نافله‏نیاز، تمام وجودم را از بسترجدا کرد. دریچه چشمانم‏که به روی جهان با عظمت‏بازشد، هیچ کس را در چادرنیافتم، جز خویش را، گویاجامانده قافله نیمه شب‏بود.

« یا ایهاالمزمل، قم اللیل الا قلیلا،نصفه او انقص منه قلیلا... »

به قصد قرب، وجودم را با طهارت کردم ودل به دریا که نه، به اقیانوس بی‏نهایت عشق‏سپردم. ضربان قلبم، گویای حادثه‏ای بود.

بر زمین چشم دوخته بودم و پاهایم مرابی‏اختیار با خود می‏بردند. دریافتم که ازچادر فاصله زیادی گرفته‏ام. به دنبال جایی‏برای زانو زدن در برابر معشوق بودم که‏صدای ناله ضعیفی مرا از خود به در آورد.

به دنبال صدا رفتم، ناگهان برزمین میخ‏کوب شدم. خودش بود، هم اویی که این‏مدت، روز و شب، در بیابانهای جنوب مرامجنون کرده بود.

کنار قبری بر روی زانو، رو به قبله نشسته‏بود و زمزمه می‏کرد. ندبه می‏کرد و اشک‏می‏ریخت. جلوتر رفتم، انگار در این دنیانبود، اصلا متوجه حضور من نشد. نگاهش‏برزمین دوخته شده بود:

« یا امیرالمؤمنین، صف لی المتقین‏حتی کانی انظرالیهم...   »

گاهی هق هق گریه، شانه‏هایش را همچون‏بید مجنون می‏لرزاند. همان جا نشستم وبغض فرو خورده تمام روزهای انتظار راشکستم.

صورتش را به طرفم برگرداند. چشم‏هایش، باشبنم‏های عشق، با طراوت‏تر شده‏بود. نگاهش که به نگاهم گره خورد، به یکباره‏هردو شکستیم. در آن سرمایی که تا مغزاستخوان نفوذ می‏کرد، بدنش چون کوره‏می‏سوخت.

تب عشق او با هیچ دماسنجی قابل‏اندازه‏گیری نبود.

سرش را بر شانه‏ام گذاشت و گفت: اخوی!خطبه همام را حفظ می‏کنی؟

گفتم: اگر خدا قبول کند، بله.

گفت: به کجا رسیدی؟!

و من غافل از راز پرسش او، گفتم: به آخر.

گفت: برایم بخوان، تو را به جان مولاقسم... اجازه ندادم قسمش تمام شود وشروع کردم...

« روی ان صاحبا لامیرالمؤمنین‏علیه السلام‏یقال له همام کان رجلا عابدا   ...  »

خشنود از حفظ فرازهای مکالمه دوعاشق‏و معشوق، می‏خواندم و می‏گریستم. به نیمه‏شب متقین که رسیدم، گفت:

اخوی! شنیدم دیشب حاج آقا از «نیمه‏شب‏» گفتند، اگر زحمتی نیست، شماهم برای‏من بگو!

خیلی سریع، خواهشش را اجابت کردم به‏امید آنکه آرام شود، اما:

عشق تو ای دوست در آب و گلم داده حرارت به روان و دلم

حاج آقا می‏گفتند: «ما باید به یاد فلسفه‏خلقت‏خود بیفتیم. هنگام فکر کردن در این‏معنا، نیمه شب که انسان فراغ بال داره.

اگر کسی بنده نباشد و هدف بندگی نداشته‏باشد، کارهای روز مره‏ای که زیر مجموعه این‏هدف عبودیت، یک سری کارهای غلط وبیهوده است.

حالا چی کار کنیم، هدف یادمون نره; نمازشب بخونیم.

چی کار کنیم این دانایی تبدیل به یک باورمسلم بشه. چاره‏اش نماز شب.

اگر بخواهیم باور را روز به روز قوی‏تر کنیم،وقتش نیمه شب.

تقویت این باور، که قرآن کلام خداست،نیمه شب.

برای فهمیدن «الهی و ربی من‏لی‏غیرک‏» باید صد تا نیمه شب رفت در خونه خدا.

اصل حیات، تو نیمه شب است، بقیه‏اش‏فرع. خیلی خوبه آدم بتونه این اصل و فرعها را
تشخیص بده.

انسانهایی که دردینداری ضعیف اند، اهل‏نیمه شب نیستند...   »

شانه هایم از ذوب شدن شمع وجودش‏گرم شده بود. گفت: ادامه بده.

« ولقد خالطهم امر عظیم‏»; موجب‏آشفتگی شان کار بزرگی است.

« لایرضون من اعمالهم القلیل‏»; ازکردار اندک خود، خرسندی ندارند.

« ولایستکثرون الکثیر»; و طاعت‏های‏فراوان خود را بسیار نشمارند.

« فهم لانفسهم متهمون‏» پس آنان خودرا متهم شمارند.

دردی سنگین بر روی قلبم، مهر سکوت‏برلبانم می‏زد. من که خاموش شدم، او شروع‏کرد:

« و من اعمالهم مشفقون، اذا زکی‏احد منهم خاف ممایقال له،

 فیقول: انااعلم بنفسی من غیری... »

محو حالات او شده بودم، چهارده شمع‏نیم سوخته کنار قبر، حکایت از چهارده نیمه‏شب‏عاشقانه دیگر می‏کرد.

آسمان که ریزش باران چشم‏های او رادید، از شرم، شروع به گریستن کرد.

گاهی فریاد «یا علی‏» و «یا زهرا»یش، مرا درفکر فرو می‏برد که آخر او را چه می‏شود؟!

پرسیدم: اخوی! اتفاقی افتاده؟!

گفت: منتظرم.

و بعد ادامه داد:

دیشب بعد از مناجات، لحظاتی به خواب‏رفتم. در عالم رؤیا، آقا امیرالمؤمنین‏علیه السلام رادیدم.

 رو به روی من ایستاده بودند، لبخندی‏زدند و فرمودند، ناراحت نباش، ان شاءالله‏فردا نماز صبح  را با هم می‏خوانیم.

لحظه‏ای سکوت کرد و گفت:

اخوی! چقدر به اذان مانده؟

گفتم: کمتر از پنج دقیقه.

گریه آسمان قطع شده بود، از جایم بلندشدم تا سجاده و قرآنم را - که کمی آن‏طرف‏تر گذاشته بودم.- بیاورم. بوی بهشت‏همه جا را فرا گرفته بود.

خدایا! امشب چه شبی است، انگار ملائک،آسمان را برای ورود میهمان تازه‏ای گلباران‏می‏کنند که اینقدر بوی عطر می‏آید!

ناگهان، همه جا روشن شد. بی‏اختیاربرزمین افتادم، به زحمت‏خود را از زمین‏کندم، همه جا را دود گرفته بود. توان‏ایستادن نداشتم. سینه خیز خود را به اورساندم.

گلوله‏ای قلبش را شکافته بود. لبخندی که‏بر گوشه لبهایش روئیده بود، جگرم را آتش‏می‏زد.

صدای اذان در سراسر آسمان و زمین‏پیچیده بود. و اینک او درحال نماز بود.

« هکذا تصنع المواعظ البالغة‏باهلها»; پندهای رسا با آنان که شایسته‏هستند، چنین کند.

آری! «غم فراق نه آن می‏کند که بتوان‏گفت .... »