غروب شلمچه

محاصره ايم ...

ghorobe — Tue, 20 Oct 2009 20:00:18 GMT

امروز روز پنجم است كه در محاصره هستيم

آب را جيره بندي كرده ايم نان را جيره بندي كرده ايم. . .

عطش همه را هلاك كرده; همه را

جزشهدا كه حالا كنار هم در انتهاي كانال خوابيده اند ديگر شهدا

تشنه نيستند فداي لب تشنه ات اي پسر فاطمه (س) !

از آخرين برگ دفترچه يادداشت يكي از شهداي لشكر 27 محمدرسول ا... ( ص )

* * *

برادرم !

ما سالهاست كه در محاصره هستيم !

محاصره « نام » و « نان ! »

« صداقت » را جيره بندي كرده ايم

و « بازي هاي فضيلت كش سياسي » همه را هلاك كرده

همه را جز كبوتران كه در سالهاي قحطي باران

بدنبال قطره اي آفتاب فقط آسمان آبي را انتظار مي كشند و بس !

ما سالهاست كه در محاصره هستيم !

از آسمان غبارآلود چقدر تشنگي مي بارد اما ديگر لاله ها تشنه نيستند.

آه! از اين همه عطش و آتش كه بر كام پنجره ها نشسته است !

و دريغ از پروانه و پرواز كه نگاه زخمي شهر را پر از خستگي كرده است.

برادرم !

ما هنوز در محاصره هستيم !

و تو چه زيبا حصار تنگ دنيا را شكستي !

و حالا برادرم

عطشناك تر از هميشه با « چفيه » هايي پر از غزل

با گلهاي اشك و دلتنگي به ياد آن روزهاي باروت و باران

فرصتی فراهم است برای فریاد زدن تو، ای رفته همیشه ماندگار!

برادرم !

تویی که با نامت بر سریر آزادگی تکیه زدهایم و سفرههای دلمان از تو خالی است!

هوای سنگین زمانه، نفسهایمان را به شماره میاندازد.

هوای مندرس خیابانها و گذرها را نمیتوانيم نفس بکشيم.

شرمنده ایم از دور افتادنمان از تو.

شرمنده ایم از گم شدنمان در لابهلای خواستنها و خودخواهیها!

شرمنده ایم از حقی که بر گردنمان دارید و ادا نمیشود!

شرمنده ایم به عادت بدمان، تنفس در هوای راکد؛

به نفسهایی که سخت منجمد شده است و بوی تو را نمیدهد!

اينجا حتي هواي پاك آسمان را جيره بندي كرده ايم !

آه ! چه سخت است تنفس در آسمان بي پرنده و پرواز.

ما هنوز در محاصره هستيم!

و زمين تشنه باران است…. !

پي نوشت :

چقدر دلم هواي زيارت غريب الغربا را كرده ...

شهدا را به ياد بسپاريم نه به خاك...

ghorobe — Mon, 21 Sep 2009 21:28:18 GMT

بعضي‌ها فكر مي‌كنند اگر ظاهرشان را شبيه شهدا كنند، كار تمام است.

نه، بايد مانند شهدا زندگي كرد.

شهيد عليرضا موحدي دانش مي‌گويد: «شهيد عزادار نمي‌خواهد، بلكه رهرو مي‌خواهد»

و شهيد همت مي‌گويد: «شهدا را به خاك نسپاريد، بلكه به ياد بسپاريد».

چه خوب مي‌گفت شهيد زين‌الدين:

«اگر من و تو از اين صحنه دفاع از انقلاب عقب نشستيم،

فردا در مقابل شهدا هيچگونه جوابي نداريم».

راستي به اين فكر كرده‌ايم فردا چه جوابي به شهدا خواهيم داد؟

شهيد مسعود ملاحسيني در وصيتنامه‌اش مي‌گويد:

«به شما و به همه دوستان توصيه مي‌كنم در هر امري به سخنان حضرت امام مراجعه كنيد!

با سكوتش سكوت كنيد و با اعتراضش، اعتراض، با تأييدش، تأييد و با تكذيبش تكذيب...».

مادر شهيدي تعريف مي‌كرد:

فرزند شهيدش هنگامي كه سخنان امام(ره) از تلويزيون پخش مي‌شد،

گوش مي‌كرد و در يك برگه مي‌نوشت و خودش را ملزم مي‌دانست كه به آن عمل كند.

سيد مرتضي مي‌گويد:

«حزب‌الله اهل ولايت است و اهل ولايت بودن دشوار است؛ پايمردي مي‌خواهد و وفاداري».

رهبر عزيزمان هم گفته است:

«تا ظلم در جهان هست، مبارزه هم هست،

تا مبارزه هست، خط سرخ شهادت الهام‌بخش رهروان مكتب جهاد، مقاومت و شهادت است».

ياران، قدري فكر كنيم. ببينيم چه كرده‌ايم؟! به راستي چه شد؟!

چرا ما از قافله عشق جا مانده‌ايم؟!

چرا فكر مي‌كنيم با يك قدم كوتاه برداشتن، توانسته‌ايم رسالت خود را به اتمام برسانيم؟!

بياييد فكر كنيم كه ايراد ما چيست؟

چرا جوابي كه ما مي‌گيريم، مثل پايان كار شهدا نيست؟ به راستي چرا؟!

پی نوشت :

اين روزها،
همه دين خود را به انقلاب و امام و شهيدان ادا كردند،
يكي گفت صدا و تصوير مرا پخش نكنيد، يكي گفت ديگر فيلم بازي نمي كنم، يكي گفت ديگر جايزه هاي شما را نمي گيرم،
يكي سبز به خودش بست، يكي سياهپوش شد،
يكي سينه سپر كرد و گفت: من اين انقلاب را به آتش مي كشم و حق خودم را از آن مي گيرم.
يكي گفت: براي حفظ نظام، انقلاب را بي آبرو مي كنم.
يكي قلم بدست گرفت و يكي كوكتل و يكي كلت...

نمي دانم، شايد اگر توپ و تانك داشتند روي صدام را هم سفيد مي كردند.
اين روزها،
انگليس و اسرائيل خط امامي شده اند براي مدعيان خط امام، خط مي دهند، نسخه مي پيچند، مصاحبه ترتيب مي دهند،
شعار مي سازند و ساعت الله اكبر تنظيم مي كنند و خلاصه، خط امام را حسابي خط خطي مي كنند.
به قول آقا، اين روزها، بسياري از خواص در امتحان مردود شدند.
يك خط امامي تندرو به گاردريل انقلاب كوبيد.
يكي از شاهراه ولايت خارج شد.
يكي در اتوبان رسالت چپ كرد.
آن يكي در يادگار امام كورس گذاشت.
ديگري در صادقيه ويراژ رفت.
يكي بسيج را دور زد، آن يكي آزادي را دنده عقب رفت.
ديگري در وحدت اسلامي خاموش كرد.
بعضي ها اما،... چراغ قرمز ولي عصر را هم رد كردند

اين روزها،
همه جا پر از رنگ و رياست. دين محمد(ص) ملعبه دجاله هاست.
اسلام زخمي طالبان و القاعده و وهابي هاست.
سبز هم نيرنگ ديرپاي قرآن بر سر نيزه هاست.
هركس راهش از ديگري جداست.
نعوذ بالله هركس خودش يك پا خداست.
اين روزها،
علي اما تنهاي تنهاست.
سردار پرافتخار عشق و ايمان، دست بسته، غريب و خسته ميان خيل ياران،
زخمي تر از هميشه، دلواپس جمل و صفين و نهروان.
خونين دل و خار در چشم، آماج بغض ها و كينه هاست.
او تنها اميد گمشدگان در غبار فتنه هاست،
بر عهد خود استوار
رهبرم خامنه اي، فرزند شايسته روح خداست.

نامه اي به مقصد بهشت

ghorobe — Thu, 13 Aug 2009 19:18:18 GMT

(به قلم عاشورایی سید مرتضي آوینی)

برسد به دست شهید رضا مرادی

رضا جان، ای مهر رخشان خاطرات من! هرگز تو را از یاد نمی برم؛

تو را و آن حفره ی زیبای گلوله را که دری از بهشت بر گونه ی راستت گشوده بود

و آن شب را که شب آخر تو بود و من نمی دانستم؛ در کانال های دژ اول ،

کنار سنگر بی سیم، زیر آن رگبار آتش،

کنار آن کاتیوشای آتش گرفته ی گیج که دیگر دوست و دشمن را از هم تشخیص نمی داد.

می پنداشتم که کره ی زمین به آسمان دیگری کوچ کرده است.

آسمان همان آسمان بود و زمین همان زمین؛ اما "من" نه این "من" بودم

که اکنون از سرمای شهر و از عمق دره های یخ بسته ی قلب های مرده، به تو پناه آورده ام؛

من نه این من بودم که به تو پناه آورده ام...

آیا دیگر اذان صبح، شب را نخواهد شکافت

و طلعت ستاره ی سحری بر افق شهر نخواهد درخشید؟!

رضا جان!

چه خوبست که خفاش ها دستشان به آسمان نمی رسد،

اگر نه تو را و دیگر ستاره های کهکشان راه مکه را می چیدند

و چلچراغ های قصرهای بهشتی را می شکستند.

چه خوبست که آنها نمی توانند تابلوهای کوچه ها وخیابان ها را بکنند

و راهیان کربلا را به دیار گمگشتگان فراموشی تبعید کنند؛ وگرنه می کردند.

رضاجان!

کوچه دیگر تو را به یاد ندارد، اما می داند که چیزی را فراموش کرده است.

خیابان حتی بخاطر نمی آورد که چیزی را فراموش کرده باشد

و شهر در عمق غفلت، اوهام زمستانی خویش را به نمایش گذاشته است.

جنگ را دوره ی غمباری می خوانند که گذشته و یادگاران جنگ را ثمرات یک نسل تلف

شده می پندارند و مقصودشان از آن نسل تلف شده، من و تو هستیم رضاجان!

و همه ی آن بسیجیان عاشقی که ملازم رکاب آل کساء در سفر معراج بوده اند. من که نه؛

"تو" رضاجان! تو و حاج همت و کریمی و دستواره و علیرضا نوری و حسین خرازی و

عاصمی. و همه ی آن یکصد هزار ستاره ی کهکشان راه مکه...

در نظر آنان این عشق و دلباختگی کربلایی "خشونت" می نماید

و آن جذبه های شهوانی سخیف، "عشق"

و می گویند که این "عشق"، باید جایگزین آن "خشونت" شود!

آنکه با عقل کج افتاده ی خویش می اندیشد، از کجا بداند که "عشق کربلا" چیست

و آن آزادی و استقلال که ما در پی آنیم، چگونه محقق می شود؟!

باید هم کربلا را آرمان تحقق نیافته بنامد و مقصودشان از آن دوران غمباری که گذشته است،

دورانی است که عهد ازلی انسان در خون مردترین مردان

و عاشق ترین عاشقان و عارفترین عارفان تجدید می شد

و از آن عهد است که شقایق سرخی می گیرد؛ یاس، سپیدی؛

آسمان رفعت می گیرد و زمین، وسعت...

رضاجان!

آنها که چشم باطن ندارند تا تحقق آن آرمان ها را در تو ببینند؛

و تو را در آن لازمان و لامکان

در بالاترین معراج حیات طیبه ی اخروی عندالرب و مرزوق به نعمت های خدایی.

شکست یا پیروزی چه تفاوتی می کند، آنجا که ما عمل به تکلیف کرده ایم؟!

آنها چه می دانند رضاجان؟!

چه جنگ باشد و چه نباشد، راه من و تو از کربلا می گذرد؛ باب جهاد اصغر بسته شد،

باب جهاد اکبر که بسته نیست!

بگذار کرم ها در باتلاق های پاییزی خوب پرورده شوند

و زمین و آسمان خود را در همان لجن زار بجویند...

رضاجان!

هرگاه در قرآن در وصف بهشت می خواندم که

"لاتسمعُ فیها لاغیهً" و یا "لایَسمَعون فیها لَغواً و لاتأثیماً"

در شگفت می آمدم که مگر هرزه شنیدن و زخم زبان چه دردی دارد

که بهشت را اینچنین ستوده اند:" جائی که در آن لغو و تأثیم به گوش نمی رسد"؛

حال درمی یابم رضاجان!

ای شمس آسمان آبی دل من!

کاش مرا نیز در منظومه ی خویش می پذیرفتی و می کشاندی و با خود می بردی...

سیدمرتضی آوینی

دو ركعت نماز باران خورده ...

ghorobe — Thu, 13 Aug 2009 18:53:11 GMT

زمهریر شده است

آن سو را نگاه می کنم؛ جای خالی ات سخت نفس های دل را به شماره می اندازد.

و این سو، شکستگی توبه های ترک خورده ام، بر دوش دل سنگینی می کند...

چه به روزگار دل آورده است این نبودن تو و بودن این همه توبه های شکسته!

تبی غریب درون مرا می سوزاند؛ داغ شرم بر پیشانی دل!

زمهریر و تب؟!!

زمهریر نبودن تو، تب شرمندگی گناه

زمهریر تب دار روزگار بی تو بودن!

انعکاسی از تناقض "خواستن تو" و "ثانیه ها به گناه آلودن"

هزار کوچه راه مانده است انگار تا لمس هوای ملکوتی بودنت؛

انعکاس گناهان من... داغ شرم بر پیشانی دل!

نمی شود که فقط اشک نبودنت را بریزم،

راه این همه کوچه، از توبه ی من می گذرد؛

باید یکبار دیگر برخیزم: بسم الله... یاعلی...تا غروب جمعه

هنوز قدر دو رکعت نماز باران خورده ی من، وقت هست.

کسی چه می داند، شاید دلت برای بی قراری دلم سوخت؛ شاید!

ghorobe — Mon, 13 Jul 2009 21:22:18 GMT

هر كس كه هواي كوي دلبر دارد

از سر بنهد هر آنچه در سر دارد

مهربان دوست !

مي داني كه سلطان دل ، كسي است

كه نه محتوم به زمان ست و نه محبوس به مكان

نه اسير زوال است و نه نقص را وبال

هم صفات جمال را داراست و هم اوصاف جلال را

هم جمال مطلق از اوست و هم كمال مطلق او باقي است

و ما سواي او همه فاني

تها معشوق عاشقان باشد و يگانه معبود عابدان

روا نباشد كه دل و ديده را به چيزي بست كه دلبري و دلستاني را نزيبد

و نشايد كه غير او را در حريم دل ره دادن

« القلب حرم الله فلا تسكن غير الله »

اي خوشا با فرق خونين در لقاء يار رفتن

سرجدا پيكر جدا در محفل دلدار رفتن

رخصت ديدار جشن لن تراني ناشنودن

در رضاي حق به طور عشق موسي وار رفتن

مهيمنا !

اگر چه شده اين قدر گناهم كه به محشر از خجالت

نتوانم ايستادن به صف گناهكاران

اما

ان اخذتني بجرمي ! اخذتك بعفوك

و ان اخذتني بذنوبي ! اخذتك بمغفرتك

خدايا !

به هر كه ميوه سنگين عشق مي دهي ، شاخه وجودش را مي شكني

تو خود مرهم شاخه هاي شكسته باش .

خداحافظ گل یاس ...

ghorobe — Fri, 08 May 2009 19:11:18 GMT

راوی این روایت هر کسی باشد

هیچ فرقی نخواهد کرد؛وقتی که آخر روایت، اشک در چشمان عالم و آدم حلقه میزند.

راوی هر کس باشد؛در و دیوار، میخ و سینه، علی و...؟!

راوی این روایت هر کس باشد، گونه ای کبود خواهد شد.

راوی هر کسی که باشد، دستی از گزند تازیانه های وحشی در امان نخواهد بود.

راوی هر کسی باشد، شعله ها به در امان نخواهند داد.

شعله ها، پشت در خانه وحی، افروخته خواهد شد.

راوی هر کسی که باشد، دیگر علی باید فاطمه اش را از پشت نقاب برقع به تماشا بنشیند

و زهرا را تنها در لوح اشک و گریه نگاه کند.

راوی هر کسی که باشد، حسن، شبها خواب کوچه را میبیند و کابوس سیلی را.

راوی هر کسی که باشد، زینب باید از این پس چادر خاکی مادر را بر سر بگذارد تا در نماز

شبش، همسایه ها را دعا کند؛ همان همسایه هایی که به اشکهای فاطمه خرده میگرفتند.

راوی هر کسی که باشد،شبانه تابوتی را در غریبترین دقایق،

در لوح غربت علی، باید بر شانه های زمین و آسمان حمل شود.

راوی هر کسی که باشد، آخر ماجرا هیچ فرقی نخواهد کرد.

راوی هر کسی که باشد، هنوز هم که هنوز است قبر فاطمه مخفی خواهد ماند...

السلام عليكِ يا مُمْتَحَنَتُ

اِمْتَحَنَكِ الَّذي قَبْلَ اَنْ يَخّلُقَكْ

فَوَجَدَكِ لِمَا امْتَحَنَكِ

صابِرَه ....

آمدم بنويسم

كه جان من به قربانت

شرم آمدم از

بي بهائي خويش ...

سفر

ghorobe — Thu, 05 Mar 2009 20:17:18 GMT

باز نغمه‌خوان ، پرستوي دلم پر مي‌كشد، قصه سفر دارد،

لحظه ای ما را بخوان، ای عشق!

زمین! اندكی پناه ما باش!

و ای خاك ما را جایی ببر كه آسمان از آنجا شروع می شود ،

تا دوباره دل به درياي عشق زده و قدم در بيابانهاي خشك و سوزان جنوب نهيم

دلرا به گوشه چفيه گره بزنيم و در کنج حرمخانه اين خاک‌ها با دل آواره خلوت كنيم

اينجا کنعان دلدادگي است.

اينجا سرزمين مرداني است که تا آخر کوچه‌هاي عرفان را با محبت زهرا رفته‌اند.

مرداني كه عاشق شدند و بهاي عشق از جان پرداختند

كه عشق آتشي است كه جان‌هاي بي‌شمار را سوخته است.

و تو شنيده‌اي حكايت شمع و پروانه را، پروانگاني بال و پر سوخته

كه در ره عشق بايد از هر چه تعلق، دست شست حتي اين تن خاكي،

حجاب تن را ديواري ديدند ميان خود و معشوق.

حجاب چهرة جان مي‌شود غبار تنم

خوشا دمي كه از اين چهره پرده برفكنم

اين سرزمين بوي پيراهن يوسف‌هاي شهيد را براي روز مبادا

در چشمان غم گرفته‌اش به امانت نگه داشته است.

خاك را كه نگاه مي كني همه تسبيح است. دانه دانه مثل اشك،

راه رفتن روي اين خاك ها حس عجيبي دارد، مزه مرگ مي دهد حين زندگي!

از گوشه گوشه اين سرزمين، صداي «السلام عليک يا اباعبدالله» مي‌آيد.

طلائيه، ... عطش نوشان بزم ظهر عاشورا و بچه هاي انتقام سيلي زهرا

ظهر و شيميايي و بوي دود و بادام تلخ و چه باور كني يا نكني؛

ماسك ها به تعداد بچه ها نبود و سرفه ها كه تمامي ندارند...

فكه.......همانجايي كه اذن دخولش تشنگي است.

تا چشم ها گواهي مي دهد رمل است و غربت و مظلوميت.

جايي كه خيلي راحت مي شود دست خدا را ديد، آن را گرفت و بالا رفت.

جايي كه روي تمام سنگ هايش نوشته اند:

يادمان نرود قمقمه ها هميشه بوي مشك عباس مي دهند.

چقدر در فكه نسيم حسين مي وزد!

چقدر آويني مي بارد! سيدي كه همين جا پرنده شد.

« چگونه در بند خاك بماند آنكه پرواز آموخته است و راه كربلا مي شناسد »

شلمچه رنگ غريبي دارد

نمي دانم چه رازي است اصلاً تا نام شلمچه را مي نويسي دستي مي آيد

و كلمه ها را مي برد سمت بي قراريها،

چقدر مظلوميت اينجا پيدا مي شود؛

در شلمچه مظلوميت آفتابي ترين مفهومي است كه هيچ وقت پشت ابر نمي ماند.

و غروبش هنوز در غوغاى غريبى ، غم و بغض پرواز مى دهد

هر چقدر كه بيشتر فكر كني بيشتر به اين معنا مي رسي كه

در شلمچه هميشه حق با سكوت است،

اينجا سكوت كه كني تازه گوش هايت مي شنوند.

خاکهای تفتیده شلمچه، تنها اکسیری است که جانهای مرده را از نو احیا میکند

به اين خاك که مي‌رسي، چونان موسي بايد دل به آتش زد

و پاها را به مهماني خارهاي بيابان برد که اين خاک، سجده‌گاه آسماني‌هاست.

و اروند ...آب و آتش....

هر کسی می‌خواهد به امام زمانش برسد، باید خودش را به آب و آتش بزند

و آن شب، هم آب بود هم آتش.

يا صاحب الزمان

شايد ما را باوري نيست تا دريابيم شهادت , انگاره وصال توست .

شهدا نيز با تو غايبند , اي كاش ما نيز با تو غايب بوديم

اي كاش ما هم چونان خورشيدهاي درخشان به عيد خون كشيده شويم

تا تو را دريابيم

« اين بقيه الله »

« يا ليتنا كنت معكم » !

آخر يه روز شيعه برات حرم مي سازه......

ghorobe — Mon, 23 Feb 2009 18:38:18 GMT

سلام، غریب‏تر از هر غریب

سلام، آشنایِ غریب، مهربانِ غریب، بزرگ زاده غریب

سلام، مزار بی‏چراغ، تربت بی‏زایر، بهشت گمشده

سلام، آتشفشان صبر، چشمان معصوم، بازوان مظلوم، زبان ستمدیده

سلام، سینه شعله‏ور، جگر سوخته، پیکر تیرباران شده

سلام، امام غریب من

آمده‏ام؛ با تمام دلم، با قدم‏های احساسم، با حضور هر چه تمام ارادتم.

آمده‏ام؛ تا فانوس‏های روشن اشک‏هایم را، بر مزار بی‏چراغت، بیاویزم...

روضه ي شام غريبان : كالجبل الراسخ

ghorobe — Wed, 07 Jan 2009 20:25:18 GMT

به نام ليلي

تموم شد آقا جان ... تموم شد

آهاي اهل عالم

از امشب آسوده سر بر بالين بگذاريد

خيالتان راحته راحت باشد

اصلاً بفرستيد در همه عالم صدا بزنند :

آي بني آدم ... خيالتان راحت راحت

از امشب ديگر اگر بخواهيد هم

نمي توانيد پست تر از امروزتان باشيد

آسوده بخوابيد ...

عالم، ديگر حسيني نخواهد ديد ...

خيالتان راحت

از امشب ... تا ابد

...

اصلاً اگر خوب گوش كنيد

صداي آسمانها و زمين را مي شنويد

همه يكصدا مي گويند: «خيالتان راحت شد ؟»

مي گويند وقتي حاج همت و بچه هايش را فرستادند

منطقه طلائيه و جزاير مجنون

عراق آنقدر بمب از زمين و آسمان مي ريخت

گويا باران بمب بر سرشان نازل شده

اين بود تا

سردار فتح خيبر شهيد شد ...

وقتي خبر شهادت حاج همت منتشر شد

آني باران بمب فرو نشست

زمين و زمان را سكوت گرفت

انگار خيال عراقي ها راحت شده باشد

آرام شدند ...

مي گويند هر وقت حاجي پشت بي سيم حرف مي زد

عراقيها را ترس مي گرفت ...

از صدايش هم مي ترسيدند

مي گفتند هرجا همت است همانجا عمليات مي شود

وقتي شهيد شد ...

طلائيه آرام گرفت ...

مجنون ساكت شد

اونهايي كه دو تا روضه ي قبلي رو شنيدند يادشون هست كه گفتيم

آدم وقتي عزيزش رو از دست مي ده مي ره تو كما

بعدشم گفتيم حالا اگه از قبل هم

همه چيز رو بدونه باز بدتره

اما امشب مي خوام بگردم ببينم

خانوم زينب وقتي همه چيزش رو از دست داد

چه كرد ؟ ... رفت تو كما ؟

اصلا ًچي شد؟ ...اين روضه ي شام غريبانه

بسم الله

آقا خدا دلش خيلي بزرگه ... يادتون هست ؟

بعضي آدم ها هم مثل خدا دلاشون درياست

مثل كوه مي مونند ...

هر طوفاني هم به پا شه

انگار نه انگار

كالجبل الراسخ

ديديد ديگه

بعضي پدر و مادرهاي شهيد

وقتي خبر شهادت بچه هاشون رو مي شنيدند

اصلا انگار نه انگار

خدا رو شكر مي كردند و ...

آبرو داري مي كردند

اصلا وقتي پدر و مادر شهيد رو تو ختم بچه هاشون مي ديدي

باورت نمي شد اين پدر فرزند از دست داده است

اينقدر محكم ... كالجبل الراسخ

اما راستش اين همه ي داستان نبودها

همين پدر و مادر رو

اگه يكي دوسال ديگه مي ديدي

نظرت عوض مي شد

نه اينكه بي تابي كنه ها ... نه

يكي دوساله، به اندازه 10 سال پير شده بودند

اصلا بعضي پدر و مادرهاي شهيد

يكي دو سال بعد شهادت بچه هاشون

به رحمت خدا مي رفتند

از تو آتيش گرفتن يعني اين ...

دست خودت هم نيست ها

مثل آتيش زير خاكستر مي مونه

نهايتش مثل شمع

از گوشه ي چشمات

همچين نم نم و بي صدا

آب شدنت رو مي شه ديد

اين مال آدم هاي دل بزرگه ها ...

اصلا ربطي هم به تسليم و رضا نداره

هم راضيه هم تسليمه

تازه داره عيش هم مي كنه

اما سوختنش رو مي توني قشنگ ببيني

مال خودش نيستها

مال عشقه ... مال فراقه ... نمي دونم

يه چيزيه اين وري نيست

يه آتيشه كه يكي انداخته تو وجودش

ذره ذره داره آبش مي كنه ...

چقدر شد مقدمه ... خسته شديد نه ؟

آقا همه عالم از عشق اين دو خواهر و برادر خبر داشتند غير اينه ؟

آقا قوي ترين محبتها، بين خواهر و برادرهاست

اينو مي دونيد ؟

آقا اصلا من يه سوال دارم ...

اين زينبي كه تا ظهر عاشورا مهلا مهلا مي كرد و

تا تل زينبه پريشان مي دويد

آيا با اون زينبي كه عصر عاشورا جلوي يه لشگر ايستاده بود و

جلوي سگ و گرگهاي دشمن، حيدري نعره مي كشيد، يكيه ؟

اصلا اين خانوم همون خانومي هست كه توي شام

هلهله ي شامي ها رو تبديل به فغان كرد ؟

آيا او همان صداي علي ايست كه مجلس يزيد رو ساكت كرد ؟

پس كجا رفت آن كماي عزيز از دست رفته ؟

...

يكي از دلايلي رو كه مي شه اقامه كرد

عشق مابين اين خواهر و برادر خدايي بوده

همين مسئله ي رفتار اين خانوم پس از شهادت برادره

كما ؟ سكوت ؟ اغما؟

اصلاً ... به هيچ وجه ... كالجبل الراسخ

چون كوه ... دريا دل ...

دستهاي خانوم ...

بدن نحيف خانوم ...

بعد شهادت برادر

تنها سپر حرم حسين بود و بس

بعد حسين ...

زينب هم عباس بود و هم حسين

هم فاطمه بود، هم علي

عين همون پدر و مادرهاي شهيد

كه وقتي شهادت بچه هاشون رو بهشون خبر مي دن

فوري خدا رو شكر مي كنند ها

خانوم ...

دست برد زير تن بي سر برادر و

الهي ... تقبل منا هذا القليل ...

يه بوسه بر حنجر بريده و

ياعلي ...

اصلا انگار اين زينب

همون زينبي نيست كه حتي يك لحظه هم

طاقت دوري حسين اش رو نداشت

شرط ازدواجش رو قرار داده بود

هرجا حسينم بره منم بايد برم ...

اما بچه ها همين كوه ...

همين حيدريه ي بني هاشم

همين كالجبل الراسخ رو ...

بوديد يك سال بعد ببينيد ؟ ...

وقتي پدر و مادرهاي شهيد

تو ختم بچه شون

همه رو فرستادند رفتند

دوتايي مي شينند و ...

زينب بعد از فغان كردن اون هلهله ها و

ساكت كردن اون يزيد لعين ...

بعد اينكه براي حسين اش حسابي آبروداري كرد ...

ديگه تا وقتي تب كرد و به رحمت خدا رفت

هيچي نگفت ... هيچي ... يك سكوت محض

فقط اشك ... از گوشه ي چشمهاي كم سوش

عين شمع ...

در نهايت رضايت و تسليم ...

سوخت ... عاشقانه .. بي صدا ... خاموش

ياليلي

پی نوشت :

*امان از دل ...

وصال تلخ

ghorobe — Tue, 06 Jan 2009 20:10:18 GMT

امشب شهادت نامه عشاق امضا مي شود...